De gemiddelde 3 maaltijden per dag zijn ook vermenigvuldigd tot minstens een kwadraat. Elk uur moet er wel een nieuw bord eten gehaald worden om me toch maar het gevoel te geven dat mijn mond toch nog enig nut heeft in deze sociaal-loze, eenzame periode. gelukkig hebben we nog twitter en facebook om toch van anderen even een (zij het digitaal) teken van leven te krijgen.( grappig ook hoe Foursquare punten kelderen tijdens deze periode.) Maar dat mag ik enkel doen tijdens de momenten dat ik emotioneel sterk genoeg ben, of ik laat me weer verleiden om spelletjes te spelen of grappige foto’s van katten te bekijken.

Veranderd van studierichting, wilde haren kwijt, ik draag af en toe een hemd ( echt oud) en ben helemaal verknocht aan Apple producten. Mijn halve spaarboek is er al doorgejaagd maar nu heb ik wel cool spullen. Alleszins, tot ze die dingen weer eens vernieuwen, volgende week ofzo. ook door de aankoop van zo’n coole iphone ben ik meer bezig met fotografie. Als je dat al zo kunt noemen. onderaan zie je enkele probeersels met m’n iPhone.

Niet enkel zie ik er anders uit, ik ben ook wel wat veranderd op innerlijk vlak. Ik merk dat ik op een ander soort vrouwen val dan pakweg 2 jaar geleden. En ik zie nu ook welke fouten ik heb gemaakt in het verleden op dat vlak. Ik heb zoveel prachtige vrouwen laten staan omdat mijn puberend brein vol hormonen achter een dik paar tieten aan zat. en dat frustreert me wel. men zegt wel eens” als ik de tijd kon terug draaien, dan…” maar ik vrees dat ik dan gewoon het zelfde zou doen. zo gaat dat nu eenmaal met mij. *iets over een ezel en een steen*

Verder zou ik nog willen zeggen dat ik hoop dat ik nu het wel ga volhouden om af en toe hier iets neer te pennen, misschien kan ik wel iets doen met m’n logboekje dat ik bij hou. maar dat zien we dan weer wel.

Hollanders maken amok met Russen.

Old people talking.

Cute girls who have no name.

More people walking.

Kids falling, learning.

Zitten op een bank.

Niet in een park, op een plein.

Voor een hotel, naast een kerk.

waiting.

bloedgeld.

West-vlaamse negers praten Engels en Frans.

Kramp in mijn hoofd.

Frietjeslucht in mijn neus.

Niet van op het plein, vanuit mijn buik.

Kramp in mijn buik nu ook.

Some dude writing, sitting on a bench.

Not in a park, on a square.

Boing, boing boing boing.

Not the church bell, lousy ringtone.

Sushi, pizza, durrum,

all in one street.

Yay for that.

Ik moet niet luisteren.

Niet luisteren om iets te horen.

Niet kijken om iets te zien.

Niet luisteren om iets te zeggen.

Een boom buigen is niets, een opbollend zeil zonder betekenis.

Slechts kennis, geen kennen. Een vogel kent de lucht zonder kennis.

Door denken wil ik werkelijkheid maken van wat ik weet maar niet vast kan houden.

Leven groeit naar de zon, maar is niet vrij. De hoogste takken vangen de lucht, maar voeden zich steeds opnieuw met wat de aarde vermaalt.

Het is alles waard om alleen in de lucht te zijn en te leven.

 
Laten wij elkaar goed begrijpen.

Als dingen zomaar van het ene naar het andere, hoe weet men dan nog blijft men weten waar ze horen waar men verwacht. Want verwachtte dat ze zouden als ze niet van het ene huis naar het andere, van het ander huis naar het ene. Zodat zowel in het ene als in het andere is alles onvindbaar én aanwezig. Vermoed men hier wat men daar? vind men daar wat men hier, en daar en nu en dan een glimp van herkenning (verstaanbaarheid), grijpt men aan, verplaatst men (maakt men onherkenbaar, onverstaanbaar). Voor hen en voor hem, hij voor hem en hij voor hem. Hij voor zichzelf en hij voor zichzelf. In een niet aflatende voorkomendheid komt misschien nooit meer het uur/ komt misschien vlug weer het uur van de verdeling (van de verdeeldheid). Het ontcijferen, het herinneren, de heropbouw van de oorspronkelijke betekenissen. Geleidelijk aan weer zetten en leggen en hangen op vroegere plaatsen waar men opnieuw zal kunnen terugvinden. Dit is mijn eigendom zegt hij : Ik nodig je uit op mijn eigendom zegt hij met niet aflatende voorkomendheid zegt hij: Ik nodig je uit op mijn eigendom. De dingen zijn onvindbaar, zeggen ze. Onherkenbaar, onverstaanbaar zonder dat ze deel uitmaken en een vaste plaats hebben. Zonder de naamwoorden, de voornaamwoorden, de bijvoeglijke naamwoorden, de aanwijzende, de telwoorden zijn noodzakelijk voor de eigendom, voor de verdeling van eigendommen, voor de wetenschappelijke analyse, voor de identiteit, voor de eenzaamheid, voor de angst, voor de wedijver, voor het gevecht.

M. Insingel

Alles begint bij een idee. De dichter had een idee dus schreef hij poëzie. De schrijver schreef een boek en ik heb ook een idee. Ik wil theater maken. Ik zie mezelf als een kluis, gevuld met kostbaarheden. Ik ben alleen open te krijgen met de sleutel maar eens ik geopend ben, ontketen ik mijn ziel. Die sleutel is voor mij theater. Zonder theater zou ik niet kunnen leven, dus waarom maak ik dan niet van theater mijn leven, dacht ik. als ik bepaalde zaken niet gezegd krijg in het alledaagse leven verwerk ik die gevoelens graag op een scène. Zo is theater ook in een bepaalde manier een soort van therapie. Je gebruikt het om dingen te zeggen die anders misschien verkeerd onthaald worden. Maar stop het in het jasje van ‘theater’ of ‘kunst’ en dan is alles mogelijk.  Ik zie het als de uitlaatklep van de maatschappij. Alles kan en mag in het theater, zolang het maar verantwoord is. Als een acteur op podium kakt dan noemt men het ‘kunst’.Mocht een zwerver op straat voor de schouwburg kakken dan is dit vulgair en onaanvaardbaar. Theater doorbreekt taboes en brengt mensen tot inzicht. Als je naar theater kijkt kan het je raken tot in het diepste van je ziel, je voor de rest van de avond doen denken. Toneel is voor mij geslaagd als ik er door begin te denken. Bijvoorbeeld in de voorstelling ‘adams appels’ van olympique dramatique. Die voorstelling heeft me nog een week doen trillen op mijn benen, telkens ik er aan terug dacht. Omdat ze gaat over mij. Maar ook over u. ze gaat over iedereen, ik zag bijna een perfecte spiegel van de maatschappij. De absurditeit die in het toneelstuk werd aangebracht was op het eerste zicht lachwekkend, maar na het gelach, na het gebulder, word de zaal stil. Ze hebben door dat het over hen gaat, zij zijn die marginalen waar ze om lachen. En dat vind ik een van de sterkste punten aan theater. Mensen doen inzien in hun eigen leven. Theater moet voor mij ook eerlijk zijn. Het fascineert  me als iemand op een podium op een realistische manier een personage neerzet. Zo is het ook eenvoudiger voor een publiek om sympathie te voelen met het karakter. Neem nu de voorstelling ‘Krapps laatste band’ van Ntgent met Steven van Watermeulen. Deze voorstelling is alsof het geen toneelstuk is, recht uit het leven gegrepen en zuiver. In tegenstelling tot stukken van bijvoorbeeld Shakespeare, waarin alles verbloemd wordt met poëtische zinnen van 4 bladzijden. Dit rond de pot draaien vind ik niet nodig. Dan kan theater zeer zwaar worden, het sleurt aan je lijf en gaat tonnen wegen en je geraakt maar niet vooruit. Wat ik heb gezien op de opendeurdagen van de conservatoria waren vrijgevochten mensen met ideeën, mensen die wisten wat ze wilden, hoe ze het willen doen en waarom. Ik wil me daarvoor openstellen. Ik wil ook aan de wereld laten zien dat ik besta, ik wil mezelf ontmoeten, geconfronteerd worden en hard op mijn bek gaan, enkel zo kan je leren hoe je moet op staan, door te vallen. Ik ben klaar om te vallen. Meer nog, ik wil me smijten in die wereld van zelfkennis. Ik ben klaar om hier iets mee te doen.

Laat het maar komen.

Wees wie je werkelijk bent. Doe wat je moet doen. Sta op voor je eigen mening en ideeën.  Wees vrij.

Je moet geen genie zijn om kunst te kunnen maken, als je je gedachten op de vrije loop laat gaan dan kom je soms tot wonderlijke dingen.

je wilt niet, je kan niet.

je ziet het echt niet met mij.

alleen het idee al, zeg je

maakt je ziek.

t is niks persoonlijk, zeg je

‘t is puur fysiek.

‘t is je maag die ‘nee’ zegt, tegen mij.

Om te vergeten:

bier.

een glas of tien.

dan wat rum,

de fles misschien.

weg met de liefde.